Ο Αριστοτέλης έγραψε «φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν».
Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον.
Ως τέτοιο λοιπόν οργανώνεται ανέκαθεν σε ομάδες, δημιουργώντας κοινωνίες τις οποίες καλείται να σχεδιάσει και να διαχειριστεί όσο το δυνατόν καλύτερα με τα βασικότερα μέσα που τον ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα έμβια όντα.
Τον λόγο και την λογική.
Στην ανθρώπινη ιστορία, ουκ ολίγοι υπήρξαν αυτοί που προσπάθησαν να ελέγξουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους. Από τους φιλοσόφους, τη θρησκεία, τον στρατό μέχρι τους σύγχρονους πολιτικούς, είναι μακρύς ο κατάλογος των σωτήρων απανταχού γης.
Κάθε μία απ’ αυτές τις φάρες, επικαλείται πάντα τα δικά της πιστεύω, τα δικά της ιδανικά και καταστρώνει τα δικά της σχέδια για την επίτευξη των στόχων της.
Και – στις δημοκρατικές κοινωνίες τουλάχιστον – μένει ο απλός άνθρωπος να επιλέξει αυτό που τον εκφράζει καλύτερα, αυτό που μιλάει στη δική του λογική προκειμένου να πετύχει την ατομική και συλλογική ευτυχία της κοινωνίας του.
Έτσι υποτίθεται δηλαδή.
Εγώ λοιπόν που μεγάλωσα στη δεκαετία του ’80 και ευτύχισα να ζω σε ένα σπίτι πολιτικοποιημένο, ξεφυλλίζοντας καθημερινά την εφημερίδα του πατέρα μου από τόσο δα παιδάκι, ανδρώθηκα περικυκλωμένος από τα πολιτικά δόγματα που επικρατούσαν μεταπολιτευτικά. Ήτοι τον σοσιαλισμό, τον φιλελευθερισμό, τον κομμουνισμό.
Όσα χρόνια παρατηρώ τα πολιτικά πράγματα όμως, από κανέναν δεν άκουσα ποτέ ξεκάθαρα τι σημαίνει κάθε μία από τις παραπάνω έννοιες. Και όσο το έψαχνα άκουγα κι άλλες, με αποτέλεσμα να μπερδεύομαι όλο και περισσότερο: ουτοπικός σοσιαλισμός, καπιταλισμός, κοινωνικός φιλελευθερισμός, νεοφιλελευθερισμός, ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, μαρξιστές, τροτσκιστές, χριστιανοδημοκράτες…
Μπούρδες.
Είμαι απολύτως σίγουρος ότι πολλοί από τους 300 βουλευτές μας δεν ξέρουν που παν τα τέσσερα σχετικά με την πραγματική ιδεολογία του κόμματός τους – πολλοί, δε, αγνοούν (ή ξεχνούν;) μέχρι και τις ιδρυτικές διακηρύξεις τους.
Και μόνο αυτός ο άκρατος θεωρητισμός των πολιτικών απόψεων και συστημάτων ήταν όμως αρκετός για να συντηρεί στη σύγχρονη ιστορία μας εθνικούς διχασμούς, εμφυλίους πολέμους, μπλε και πράσινα καφενεία κ.ο.κ.
Το κατανοώ, βέβαια.
Όταν έχεις μάθει τόσα χρόνια να διαπλέκεσαι με τον κάθε πολιτικάντη, πρόκειται πλέον για μία σχέση εξάρτησης: θα με βοηθήσεις να βγω, θα σε βολέψω αφού βγω. Τόσες δεκαετίες είχαμε κάθε λόγο να παίρνουμε προσωπικά το συμφέρον της όποιας παράταξης, της όποιας πολιτικής, του όποιου Μαυρογιαλούρου, αδιαφορώντας πρακτικά για όλο το υπόλοιπο σύστημα – πολιτικό και κοινωνικό.
Να το πω απλά.
Νοιαστήκαμε για το δικό μας δέντρο και, όχι απλά αφήσαμε το δάσος να καίγεται, ρίξαμε και βενζίνη από πάνω.
Βαρέθηκα σε αυτή τη χώρα να ακούω ότι ο ένας παρέλαβε χάος από τον άλλο. Ότι οι μεν είναι καλύτεροι από τους δε. Χωρίς κανείς να έχει τα κότσια να χτυπήσει το κακό – το ίδιο το σύστημα δηλαδή – στη ρίζα του.
Αμ πώς το κάνεις αυτό; Αφού στην ίδια ρίζα στηρίζεσαι κι εσύ, κι εμείς και όλοι…
Και ύστερα απορούμε "που πήγαν τα λεφτά".
Στις τσέπες τις δικές σας, του δίπλα, του απέναντι.
Κι αν εσείς δεν φάγατε, υπήρξατε μεγάλα κορόϊδα.
Ύστερα όμως ήρθαν οι Ευρωπαίοι.
Που κι αυτοί καλύτεροι δεν είναι – απλώς έτυχε να είναι πιο γρήγοροι από εμάς και φρόντισαν κάτι τέτοιες χοντρές παθογένειες να τις επιλύσουν μερικές δεκαετίες νωρίτερα, κάνοντας τώρα τους τιμητές.
Άρχισε, πάντως, να σφίγγει ο κλοιός κι εμείς σαν να το πήραμε σιγά-σιγά απόφαση ότι πρέπει να αλλάξουμε ρότα.
Όχι κομματικά. Εθνικά.
Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε μπροστά σε μία ιστορική στιγμή.
Μας δίνεται μία πραγματικά ιστορική ευκαιρία να ξεχάσουμε τους δογματισμούς, να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα πολιτικά συστήματα του χθες που έχουν δανειστεί τα κόμματα του σήμερα και τα σέρνουν ως δεκανίκια για να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο.
Θυμηθείτε για μια στιγμή πως πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος. Και ο άνθρωπος έχει τον λόγο και τη λογική ως βασικά του όπλα – δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.
Έτσι λοιπόν, στη δική μου λογική, δεν μπορώ να εξηγήσω ορισμένα πολύ απλά και βασικά πράγματα όπως:
- Γιατί δεν υπάρχει ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο;
- Γιατί δεν δημοσιοποιούνται οι μισθοί κάθε δημόσιου υπάλληλου;
- Γιατί υπάρχουν τόσα άπειρα και ανόητα επιδόματα;
- Γιατί όταν υπηρεσίες καταργούνται ή υπολειτουργούν, δεν απορροφώνται οι υπάλληλοι σε άλλες υπηρεσίες όπου υπάρχει έλλειψη;
- Γιατί έχουμε τόσους ασφαλιστικούς φορείς και όχι έναν (και όχι τρεις κ. Λοβέρδο) για όλους τους Έλληνες;
- Γιατί επιτρέπεται ο αντικοινωνικός διαχωρισμός των ταμείων σε ευγενή και… αγενή, γεγονός που επιτρέπει με τη σειρά του στην αυτόματη δημιουργία χαμηλοσυνταξιούχων;
- Γιατί δεν υπάρχει μία και μόνη ενιαία σύνταξη για όλους – άσχετα από το πόσο δούλεψε ο καθένας και που – καταργώντας τις ασφαλιστικές εισφορές και καλύπτοντας τη σχετική δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό μέσω άλλων ανάλογων φόρων απευθείας σε όλες τις επιχειρήσεις;
- Γιατί έχουμε ακόμη το ΙΚΑ και δεν ενσωματώνονται όλα αυτά τα ιατρεία στα νοσοκομεία;
- Γιατί οι γιατροί στο ΙΚΑ έχουν δικαίωμα να διατηρούν και ιδιωτικά ιατρεία, παρασέρνοντας τον κόσμο σε αυτά εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του;
- Γιατί οι πανεπιστημιακοί γιατροί στο ΕΣΥ, έχουν επίσης δικαίωμα να διατηρούν ιδιωτικά ιατρεία; Που ακούστηκε δημόσιος υπάλληλος να ιδιωτεύει;
- Γιατί στα νοσοκομεία – και στο δημόσιο εν γένει – δεν έχουν λειτουργήσει στην πράξη οι νέες τεχνολογίες για τους πολίτες; Είναι δυνατόν να παλεύουμε κάθε φορά με έναν τόνο χαρτιά από γραφείο σε γραφείο για μια σφραγίδα;
- Για ποιο λόγο δεν απαγορεύονται οι ιατρικοί επισκέπτες-κοράκια (αυτοί με τα κουστούμια και τις δερμάτινες τσαντούλες) και οι φαρμακευτικές εταιρίες με τα «συνέδρια» και τα laptop-δωράκια τους από τα δημόσια νοσοκομεία; Που ακούστηκε να επιτρέπεται οικονομική συναλλαγή (υπό τύπου ενημέρωσης για τα νέα φαρμακευτικά προϊόντα) στο δημόσιο σε τόσο χαμηλά κλιμάκια (βλ. γιατρούς) αντί να υπάρχουν συγκεκριμένες επικαιροποιημένες οδηγίες από το υπουργείο για τα σκευάσματα και τα υλικά;
- Γιατί συγκεκριμένες υπηρεσίες του δημόσιου τομέα – οι οποίες αποδεδειγμένα καθίστανται ανεπαρκείς – δεν μεταφέρονται στον ιδιωτικό τομέα για μείωση του λειτουργικού κόστους (λ.χ. είσπραξη φόρων);
- Γιατί υπάρχουν ακόμη «κλειστά» επαγγέλματα;
- Γιατί οι παπάδες συνεχίζουν και αμείβονται από το κράτος ως δημόσιοι υπάλληλοι, σε μία χώρα που πρεσβεύει – υποτίθεται – την ανεξιθρησκία;
- Γιατί δεν υπάρχει ένας ενιαίος φορέας τεχνολογικής διαχείρισης που θα συντονίσει ΟΛΕΣ τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας εποχής στον δημόσιο τομέα, με σκοπό να εξοικονομηθούν χρήματα αλλά και να γίνει παραγωγικότερο το σύστημα για τον πολίτη;
- Γιατί δεν έχει γίνει online το σύστημα συνταγογράφησης φαρμάκων, ώστε να ελέγχονται από τον γιατρό, στον ασθενή και έπειτα στο φαρμακείο όλες οι παρατυπίες άμεσα και να τιμωρούνται οι ένοχοι;
- Γιατί επιτρέπεται η προμήθεια από τους πολίτες των φαρμάκων που συνταγογραφεί το ΕΣΥ από ιδιωτικά φαρμακεία (που αποκομίζουν τεράστια ποσοστά κέρδους, ειδικά από τα ακριβά φάρμακα) και όχι από τα δημόσια φαρμακεία που υπάρχουν μέσα σε κάθε νοσοκομείο;
- Γιατί ξοδεύουμε τέτοια υπέρογκα ποσά σε αμυντικές δαπάνες όταν θεωρητικά ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ;
- Γιατί δεν παράγουμε τίποτα και στηριζόμαστε μόνο στον τουρισμό ως «βαριά βιομηχανία»;
- Γιατί οι αγροτικοί συνεταιρισμοί δεν καθοδηγούνται ώστε να παράγουν προϊόντα τα οποία αυτή τη στιγμή εισάγουμε αφειδώς (λ.χ. τυριά σε κρέμα, πικάντικες σάλτσες, κ.λπ.) και ασχολούμαστε μόνο με τις επιδοτήσεις τους;
Το πιάσατε το νόημα, πιστεύω.
Λίγο το μυαλό μας να βάλουμε να δουλέψει, πέντε μόνο λεπτά αν αφιερώσουμε από τον χρόνο μας, είμαι σίγουρος ότι ο καθένας μας θα βρει με ευκολία ένα σωρό από κακώς κείμενα, σύμφωνα με τις προσωπικές του εμπειρίες.
Το έγκλημα που συνετελέσθει όμως τις προηγούμενες δεκαετίες από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις είναι πραγματικά τεράστιο.
Η μεταπολίτευση έφτασε στο βιολογικό της τέλος.
Και απέτυχε παταγωδώς.
Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να αυξήσουμε τις απαιτήσεις μας από τους εκάστοτε κυβερνώντες, να σταματήσουμε να κοιτάμε την τσέπη μας ως μονάδες και να κοιτάξουμε πια και το σύνολο.
Το κομματικό σύστημα δεν έχει σημασία.
Η λογική είναι που τα καθορίζει όλα.
Και αυτή την παράλογη Ελλάδα που χτίσανε οι πολιτικοί μας και οι γονείς μας με τα βολέματά τους και τις απάτες τους, εγώ τους τη χαρίζω.
Η ιστορία μέχρι στιγμής σας τιμωρεί.
Αμείλικτα.
Στο χέρι σας είναι αν θα καταφέρετε την ύστατη στιγμή να σας δικαιώσει.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "blah.blah" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
