Έχουμε εκλογές.
Σε 15 μέρες.
Αλήθεια.
Κι όμως εγώ δεν κατάλαβα τίποτα.
Και δεν είναι η πρώτη φορά. Πάει καιρός που δεν καταλαβαίνω τίποτα από τις εκλογές. Ίσως η μόνη σχέση που έχω μ’ αυτές εδώ και πολλά χρόνια, είναι πλέον μόνο επαγγελματική. Πέραν τούτου, ουδέν.
Όμως δεν ήταν πάντα έτσι.
Έχω ζήσει το άρωμα των εκλογών, την ένταση και τον παλμό τους. Τότε που ήμουν παιδί.
Θυμάμαι τα αυτοκίνητα με τα μεγάφωνα να καλούν τον κόσμο στα καφενεία της γειτονιάς μου. Θυμάμαι τους γέρους να συνωστίζονται για μια καλή θέση μπροστά στο πόντιουμ του υποψήφιου. Θυμάμαι κερασμένους καφέδες. Πολλούς καφέδες και πορτοκαλάδες.
Θυμάμαι να γυρνάμε σε κάθε εκλογικό κέντρο ζητιανεύοντας αυτοκόλλητα, μπλουζάκια, καπελάκια, σημαίες. Θυμάμαι το μισό μάτι που μας κοιτούσαν οι υπεύθυνοι όταν π.χ. μπαίναμε σε κέντρο της Ν.Δ. έχοντας ήδη βάλει τα αυτοκόλλητα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στα μπλουζάκια μας. Φοβερή σκηνή. Περιμέναμε πως και πως να μας κάνουν κάποια παρατήρηση. Ας τολμούσαν! Είχαμε προβάρει ήδη τις ατάκες μας.
Θυμάμαι τις ομιλίες των αρχηγών στην πλατεία. Και τα φορτηγά της ΕΡΤ. Νομίζω πως την πρώτη φορά που πρόσεξα τα 11 φορτηγά της ΕΡΤ για την ομιλία του Α. Παπανδρέου στην πλατεία της Καβάλας, ξύπνησε μέσα μου το σαράκι της τηλεόρασης.
Θυμάμαι τη μάνα μου να με πηγαίνει για ψώνια για να με ντύσει «του κουτιού» πριν τις ομιλίες. Και με το δίκιο της.
Οι εκλογές ήταν γιορτή.
Ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους, παθιαζόταν, εκνευριζόταν, φώναζε και τσακωνόταν.
Στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80, των μπλε και πράσινων καφενείων, ποιος θα φανταζόταν ότι ο εθνικός διχασμός θα μας έλειπε κάποτε τόσο πολύ;
Πολιτικός πολιτισμός και κουραφέξαλα.
Να τον βράσω.
Και μη βιαστεί κανείς να πει ότι φταίει ο καναπές και η τηλεόραση.
Φταίει η έλλειψη οράματος. Φταίει η απουσία έμπνευσης.
Θα μπορέσει άραγε κάποιος να μου πει καινούρια ψέματα;
Τα έχω τόσο πολύ ανάγκη.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "blah.blah" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
