Από τη μία, η γιορταστική διακόσμηση, τόσο στους δρόμους όσο και στα καταστήματα. Υπάρχει μεν, και μάλιστα οπτικοακουστικά, αλλά χωρίς τίποτε ιδιαίτερο ή διαφορετικό από τις προηγούμενες χρονιές. Εντάξει, υπάρχει η οικονομική κρίση αλλά είναι η εύκολη δικαιολογία άραγε και για την έλλειψη φαντασίας;
Μου άρεσε μία κατασκευή που είδα στο δημοτικό κήπο [απολογούμαι εδώ για την έλλειψη φωτογραφιών, σκέφτηκα εκ των υστέρων να γράψω κάτι εδώ πέρα... αν βγάλω φωτογραφίες στις επόμενες βόλτες μου, θα τις προσθέσω]. Είναι σα σπιτάκι με ζωγραφιές στο εξωτερικό των «τοίχων» και με τρύπες σε συγκεκριμένα σημεία, απ' όπου κάποιο παιδάκι μπορεί να βγάλει το κεφάλι του και ο γονιός του να το φωτογραφήσει ως μέρος της εικόνας. Και μόνο που σκέφτηκα τη σκηνή, χαμογέλασα.
Κόσμος υπήρχε σχετικά πολύς (για εργάσιμη ημέρα), είτε κάνοντας ψώνια ή πίνοντας τον καφέ του. Όχι σε όλα τα καφέ όμως· μόνο 1-2 ήταν γεμάτα, τα άλλα ήταν πιο «αραιοκατοικημένα». Είδα όμως και αρκετούς ζητιάνους, κλειστά ή άδεια καταστήματα (και στους κεντρικούς δρόμους) ή άλλα υπό εκποίηση ή με ταμπέλες «Κλείνουμε - προσφορές», είδα και βρώμικα πεζοδρόμια και αγχωμένα πρόσωπα.
Καθημερινές εικόνες που δεν ξέρω αν οι γιορτές που έρχονται θα τις βελτιώσουν ή θα τις κρύψουν προσωρινά με ένα πέπλο χρυσόσκονης, για να το αποτινάξουμε σε ένα μήνα και να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Τουλάχιστον, χαμογελάμε στον ιδιωτικό μας βίο;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Monotropos" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
