... θα το κοιτάω και δε θα απαντώ!
Γιατί, όταν χτυπάει το τηλέφωνο,
9 φορές στις 10, είναι για κακό, γι' αυτό!
Σίγουρα σου έχει τύχει και, μάλιστα, περισσότερες από μία φορές...
Προσπαθείς να κάνεις κάποια δουλειά, να γράψεις κάτι, να σκεφτείς βρε αδελφέ και... ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, χτυπάει το τηλέφωνο!
Οι επιλογές σου είναι οι ακόλουθες (μία ή περισσότερες ανά περίπτωση):
- βρίζεις που δεν το αποσύνδεσες πριν ξεκινήσεις τη δουλειά σου, που δεν έχεις τηλεφωνητή ή που, απλά, δε χαμήλωσες τον ήχο,
- το κοιτάς και σκέφτεσαι αν θα απαντήσεις ή όχι (αλλά ήδη σταμάτησες ό,τι έκανες),
- πετάγεσαι προς αυτό, για να απαντήσεις, με κίνδυνο να κάνεις ζημιά στο γύρω χώρο (επικίνδυνο αν δουλεύεις σε φορητό υπολογιστή, που έχεις στα πόδια σου, και πρέπει να σκεφτείς πού και πώς θα τον αφήσεις),
- το αφήνεις να χτυπάει, αλλά σκέφτεσαι μήπως είναι κάτι επείγον ή σημαντικό (πάλι πάει στράφι ο ειρμός της σκέψης),
- αποφασίζεις να απαντήσεις, αφήνοντας ό,τι κάνεις, με τη σκέψη ότι θα ανησυχήσει όποιος καλεί αν δεν απαντήσεις,
- βρίζεις και εκνευρίζεσαι που έκλεισες το κινητό, αλλά άφησες απείραχτο το σταθερό (ή το ανάποδο),
- τακτοποιείς βιαστικά ό,τι έκανες, ελπίζοντας ότι θα θυμηθείς μετά πού είχες μείνει,
- τακτοποιείς βιαστικά ό,τι έκανες, ελπίζοντας ότι θα θυμηθείς μετά πού είχες μείνει, αλλά όταν απαντάς τελικά, έχει κλείσει,
- ακόμη κι αν έχεις τηλεφωνητή, από τη στιγμή που το άκουσες αναρωτιέσαι ποιος ήταν και τι σε ήθελε,
- φωνάζεις σε κάποιον άλλο να απαντήσει (συνεχίζεις όμως να αναρωτιέσαι μήπως ήταν για εσένα),
- δεν κάνεις τίποτε, αλλά κάθε φορά που προσπαθείς να θυμηθείς τι σκεφτόσουν... ντριν,
- [συμπλήρωσε ό,τι λείπει (στα σχόλια)]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Monotropos" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
