Κοίτα να δεις αδελφάκι μου κίνηση το blog μου. Από κει που έγραφα ένα – δυο άντε βία τρία κείμενα το μήνα, ξαφνικά πολλά σούρτα – φέρτα και πάρε – δώσε με υποχρεώνουν να κάνω υπερωρίες.
Μου το ‘λεγε κι η αδελφούλα μου που σπούδασε πληροφορική και που είναι πιο εξοικειωμένη με τα διαολοηλεκτρονικά και τα κομπιούτερ να μη μπλέξω αλλά δεν την άκουσα. «Βγάλτα πέρα τώρα μόνη σου, όπως τα κατάφερες», μου είπε όταν διάβασε την αλληλογραφία μου.
Και δεν έχει και άδικο δηλαδή εδώ που τα λέμε.
- Για τον Τόλη έχω να πω ότι προφανώς θα έκανα κάποια μαλακία και εξαφανίστηκε κείμενό του που, όπως μου λέει, έστειλε και το οποίο παρ’ όλ’ αυτά ποτέ δεν βρήκα στο blog μου. Όπως και να ‘χει το πράμα τον παρακαλώ να το ξαναστείλει και του υπόσχομαι ότι θα μείνει αιωνίως αναρτημένο στο ιστολόγιό μου.
- Για τον Κώστα Δεμερτζίδη έχω να πω μόνον ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την γλώσσα της λογικής και της μετριοπάθειας που μιλάει.
- Για τον άλλο φίλο (που όπως ισχυρίζεται ξέρει καλά ποιος είμαι) έχω να πω ότι θα πρέπει να τον φοβούνται όσοι συγχρωτίζονται μαζί του διότι μοιάζει πολύ απειλητική και τρομακτική η γραφή του που απευθύνει μέσω του blog μου προφανώς σε κάποιον απ΄αυτούς και ο οποίος όπως φαίνεται κάνει καριέρα δημοσιογράφου και που τον αποκαλεί ηλίθιο, πατσαβούρα της δημοσιογραφίας και πνευματικά παχύσαρκο. Αρχίζω να φοβάμαι μη μπλέξουμε και με τα δικαστήρια μ’ όλα αυτά τα «κοσμητικά» επίθετα στο τέλος. Κάλμα παιδιά. Κάλμα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Kavalitsa" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
