Πονάω…πονάω πολύ….η ψυχή μου ,το μυαλό μου ,όλο μου το σώμα.
Πονάω γι’ αυτά που βλέπω γύρω μου..
Το πράσινο και το νερό να λιγοστεύει
Το τρομαγμένο βλέμμα των παιδιών για το μέλλον τους…
Τις ψυχές των ανθρώπων να χάνονται στο βωμό του χρήματος, και της υποκρισίας..
Μα περισσότερο αυτό που με πονά πολύ είναι οι σχέσεις των ανθρώπων…
Η υποκρισία που τους διακατέχει ,το παιχνίδι τους με τις καρδιές των άλλων.
Ένας πόνος αβάσταχτος ,όταν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου να πιστέψει ,να εμπιστευτεί ,να αφεθεί στα χέρια του άλλου ।να δώσει την καρδιά του ,την σκέψη του॥ Και ξαφνικά ξυπνάς από το όνειρο , διαπιστώνοντας την πραγματικότητα που σε τριγυρίζει ….ψέμα… ψέμα ,και υποκρισία….Θέλω να παραμείνω στο όνειρο παρά να βλέπω γλυκύτατα πρόσωπα ,με καρδιά αγγέλου ,και το χαμόγελο στα χείλη ,να δηλώνουν άτομα άξια εμπιστοσύνης , και από πίσω να παίζουν το παιχνίδι που αυτοί ξέρουν, ποδοπατώντας αξίες ,συνειδήσεις ,καρδιές .Ένα παιχνίδι που γίνεται ερήμην σου για να αισθάνονται αυτοί καλύτερα .Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους νομίζοντας ότι κοροϊδεύουν εσένα .Μόνο που σε πονάνε πολύ…Ένα παιχνίδι ψευτιάς και υποκρισίας….Προτιμώ να παραμείνω στο όνειρο μόνη…Ευχαριστώ ,δεν θα πάρω…..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Evelinasym" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
