Πριν από περίπου ένα χρόνο είχα κάνει αυτό εδώ το post.. Χωρίς λόγο,έτσι για να πω πόσο σ'αγαπώ,πως νιώθω..Αν ήμασταν ακόμα μαζί,σήμερα θα κλείναμε 4 χρόνια..Τότε το πίστευα οτι θα το ζούσαμε,αλλα λένε οτι όταν ο ανθρωπος κάνει σχέδια,ο Θεός γελάει..Αντί για την "επέτειο" των 4 χρόνων,σήμερα "γιορτάζω" 7 μήνες μακρυά σου..Με αφησες ένα βράδυ ξαφνικά,μου είπες δεν μ'αγαπας πια,ενώ μόνος σου το προηγούμενο βράδυ μου είχες πει πόσο με λατρεύεις...Αιτία χωρισμού:η γκρίνια μου...Το δέχτηκα..Δέχομαι οτι κουράστηκες,οτι έπαψες να είσαι ερωτευμένος,οτι είσαι μικρός και θες να κάνεις τη ζωή σου,αλλα το ότι δεν μ'αγαπας,δεν το δέχτηκα ποτέ.Ποιός?εσυ?που μου έλεγες ότι αν σ'αφησω θα τρελαθείς..Πως αν με δεις με αλλον θα πεθάνεις..Λόγια,Λογια,Λόγια...Αυτούς τους 7 μήνες πέρασα πολλά.Πραγματα που υπό άλλες συνθήκες θα τα περνούσα ευκολότερα δίπλα σου..Εσύ όμως έλειπες..Δεν ήσουν εκεί.Και ξέχασες την υπόσχεση που μου έδωσες το τελευταίο μας βράδυ με δάκρυα στα ματια.."Όποτε με χρειαστείς θα είμαι δίπλα σου.."Μαλακίες...Το χειρότερο είναι το οτι ήμασταν όλοι μία παρέα..Και διαλυθήκαμε..Σε μίσησα πολύ..Για όσα είπες για μένα..Εσύ..που όταν κάποιος με πείραζε,ήσουν έτοιμος να κάνεις τα πάντα για να με υπερασπιστείς..Για το ότι δεν μου μιλάς πια..Ούτε καλημέρα..Και όταν συναντιόμαστε τυχαία με κοιτάς με ενα βλέμα βαθύ,επίμονο..Δεν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά,αλλα δεν νιωθω πως αυτό το βλέμα είναι μίσους..Παρόλα αυτά,όλη η συμπεριφορά σου δείχνει μίσος..Για σένα είχα κανει τα πάντα,ειχα δώσει τα πάντα..Εμπιστοσύνη,ειλικρίνεια,αγάπη,έρωτα,πράγματα που ξέρεις οτι δεν τα βρίσκεις εύκολα..Εσυ όμως δεν τα εκτίμησες..Πολυ θα ήθελα να δω ποιά θα σου φερθεί όπως εγώ..όσο ψωνίστικο ή κατινίστικο και αν ακούγεται..Και πολύ θα ήθελα να ξέρω τι νιώθεις όταν κρατάς καποια άλλη,όταν την φιλάς...Ξέρω πως ακούγομαι κάπως..Βελτιώθηκα πολύ..Εφτασα σε σημείο να θέλω να σου σπάσω το κεφάλι..Γιατί πάντα εσύ μου έλεγες να μην ακούω τους αλλους και τώρα το κάνεις εσύ..Εχεις γίνει αυταρχικος,εγωκεντρικός,εχεις τσακωθεί με φίλους και γνωστούς,και στην άκρη πάλι εγώ,να με πιάνουν και να μου λένε πόσο έχεις αλλάξει..Και να σου πω κάτι,χαίρομαι που έχεις αλλάξει..Γιατί αποδεικνύεται τώρα πως τελικά δεν εφταιγα..Οχι τουλάχιστον τόσο,όσο με είχες κάνει να πιστεύω..Δεν σε μισώ πια..Απλά σε λυπάμαι...Λυπάμαι που φτάσαμε ως εδώ,λυπάμαι που φέρεσαι έτσι,λυπαμαι που νομίζω οτι κοροιδεύεις και τον ίδιο σου τον εαυτό...Δεν το αρνούμαι..Σ'αγαπάω ακόμη..Θα έχεις πάντα ένα κομμάτι μου..Και εγώ ένα δικό σου..Οτι έχω από σένα είναι ένα πακέτο φωτογραφίες,μερικά δωρα σου,και τα μπλουζάκια σου που μου είχες δώσει "για να σε αισθάνομαι κοντά μου" όπως είχες πει..Και τα φοράω ακόμα..Το λάθος το δικό μου ήταν ένα..Στα έδωσα όλα-και εσύ βέβαια,δεν το αρνούμαι-αλλά με είχες σίγουρη..Και από οτι έχω μάθει,ακόμα με έχει..Αλλάζουν οι άνθρωποι μωρό μου όμως...Και εσύ το ξέρεις καλά πια...Δεν μετανιώνω για τα 3,5 χρόνια..Περάσαμε υπέροχα..Μετανιώνω που μας παραμελήσαμε..Πλέον δεν ευχομαι να γυρίσεις..Ευχομαι να μπορέσω να σε ξεχάσω..Να 'σαι πάντα καλά,και (δυστυχώς) θα είμαι δίπλα σου αν ποτέ με χρειαστείς...Για το τέλος,άκου αυτό..Για σένα..
Είδα μέσα στη βουήτην παλιά μου αγάπητόσες θύελλες εκείτόσες πυρκαγιές
Πως να κλείσει η πληγήπως να βγει το αγκάθιγιατί βρήκαμε γιατίτόσες αφορμές
Θα ΄μαι πάντα εδώ
να φυλάω αυτά που πέταξεςδεν σε συγχωρώ για όλες τις φωτιές που ξέχασες
Θα ‘μαι πάντα εδώόσα χρόνια κι αν περάσανεδεν μας συγχωρώαπό φόβο χάσαμε
Στον υπόγειο σταθμόμια οφθαλμαπάτημες στο πλήθος το βουβόχάθηκε κι αυτή
Δεν το καταλάβαμεπόσο αργεί η αγάπηνα δούμε δεν προλάβαμετο τέλος μας αρχή
Θα ΄μαι πάντα εδώνα φυλάω αυτά που πέταξεςδεν σε συγχωρώ για όλες τις φωτιές που ξέχασεςΘα ‘μαι πάντα εδώόσα χρόνια κι αν περάσανεδεν μας συγχωρώαπό φόβο χάσαμε
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Crazy Waters!" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
