Η λύπη είναι αυτή
που ακόμα τώρα πενθεί
ανάμεσα σε χιλιάδες στιγμές αγάπης
ήταν πάντοτε παρών.
η λύπη γέμισε με γκρίζο
τα ονειρά ,
ζωγραφίζω την αγάπη
με χρώματα μα κρατάς
τα βλέφαρα κλειστά.
η λύπη αυτή
μια μερα
θα σπρώξει το σώμα μακριά,
μα δέν λησμονώ ,οχι
πως δεν αγαπώ .
η λύπη θα νικήσει,
γιατί αγαπημένε
τον πόνο δεν τον νιώθεις,
λυπάμαι που πληγώθηκες
και αγάπη δεν την νιώθεις.
μα σε έναν γυρισμό γλυκά θα υπομένω
την λύπη πια να ντύσω
με αγριολούλουδα,δάκρυα της Παναγίας
κόκκινες ανεμώνες ,να σαν μια άνοιξη
μέσα στην άδεια την Ζωή ξανά
θα σε προσμένω.
δυο δάκρυα θα ήθελα στα χέρια να κρατήσεις μονάχα για να νιώσεις ποσό βαριά είναι η λύπη.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αποτύπωμα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
