
Eνα είναι που με ξεκουράζει το γαλανό του ουρανού
το πράσινο της Φύσης, σκέφτομαι τοπία μακρινά
φύσης απόρθητες απάτητες.
Κάτω στων δένδρων τις σκιές να στέκομαι κι εγω,
όταν του ήλιου φως τελευταίο απομένει
πάνω στους βράχους καθιστός,
ανασαίνω αγέρα αισιοδοξίας
πως κάποτε η ζωή μας δίνει την χαρά.
Καρδιά γεμάτη απο αγάπη
τα όνειρα μου ταξιδεύω και μέσα
στο χώμα της ζωής καινούργιες ρίζες
πια φυτεύω...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αποτύπωμα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
